Behind the very calls of human beings, we are identical.: Reflection

ถึงลูกศิษย์ กศน. ทุกคนจากก้นบึ้งหัวใจ

Fri, 12 Sep 2008 10:39:57 GMT

ถึงลูกศิษย์ กศน. ทุกคนจากก้นบึ้งหัวใจ ตอน 1 share email
12:37 AM

ออกจะรู้สึกแปลกทุกครั้งที่ครูใช้คำที่ครูเรียกพวกคุณว่า "ลูกศิษย์" คุณดูจะเป็นลุง ป้า น้า อา พ่อ แม่ แม้กระทั่งย่ายายครูได้แล้วเมื่อพิจารณาวัยวุฒิ และนั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคุณวุฒิของครูจะวิเศษกว่าพวกคุณแต่ประการใด "คุณ" ในภาษาบาลีแปลว่าความดีงาม "วุฒิ" แปลว่าความเจริญ ผู้มีคุณวุฒิหมายความว่าเป็นผู้มีความดีเจริญงอกงามอยู่ในตัว เป็นกระถางเพาะพันธุ์อันตระการยังมูลผลาหาร ผลไม้ นานาชนิด ไม่เว้นแม้แต่ยังร่มเงาและก๊าซออกซิเจนให้แก่สิ่งมีชีวิตอื่นๆ โดยนัยนี้ครูยิ่งมีหาญกล้าที่จะบอกว่าคุณวุฒิครูสูงกว่าพวกคุณเลย จำเพาะหัวใจที่นำพาตนเองมาเรียนรู้ของพวกคุณ มันก็สูงค่าจนหาไม้บรรทัดเทวามาวัดมิได้แล้ว แม้แต่คำว่า "ครู" ซึ่งมาจาก ครุ หรือ คุรุ ซึ่งแปลว่าหนักนั้น ครูก็ยังอยากรับความหมายไว้เพียงตัวหนักเท่านั้น เพราะป่านนี้ครูไม่กล้าช่างน้ำหนักอีกต่อไปเพราะมันบาดใจมาก

ดังนั้นขอให้พึงรู้ว่าเราจะใช้สรรพนามเรียกกันตามค่านิยมของสังคม ในใจของพวกเราต่างรู้ดีว่าความรู้สึกที่เรามีต่อกันมันจำกัดความไม่ได้ด้วยคำนิยมนิยามใดๆ

สำหรับกลุ่ม ม.ปลาย ที่ครูได้สอนเป็นกลุ่มแรกและได้สอนเป็นจำนวนครั้งมากที่สุด พวกคุณช่วยเปิดโลกที่ครูไม่เคยรู้จักมาก่อนในหลายๆ ด้าน ทั้งโลกของเจ้าแม่ขายหวยที่ใฝ่เรียน โลกของทหารเรือชั้นประทวนแต่มีชอปเปอร์ขี่มาเรียน โลกของพนักงานขายไส้กรอก และโลกของเด็กแว้นและสก๊อย เป็นอาทิ โลกของพวกคุณได้ช่วยถ่างโลกของครูให้มันมีพรมแดนกว้างขึ้น เห็นไหมว่าครูบอกพวกคุณแล้วไงว่าการสอนหนังสือมันไม่ได้ถ่ายทอดความรู้ให้ผู้เรียนอย่างเดียว มันปเนการสื่อสารสองทางที่ผู้สอนก็ได้เรียนรู้จากผู้เรียนด้วย ซึ่งสิ่งนี้เองคือจะเป็นประโยชน์โภชน์ผลให้รุ่นน้องๆ ของพวกคุณได้รับประสบการณ์ที่สั่งสมจากพวกคุณไปใช้กับพวกเขาด้วย สิ่งที่ครูอยากบอกพวกคุณเป็นพิเศษในท้ายย่อหน้านี้ก็คือ แม้กลุ่มคุณจะไม่ชนะเลิศการประกวดร้องเพลงลูกทุ่งเพราะขอบอกแบบขวานผ่าซากว่าเสียงไม่ถึงและร้องผิดคีย์ แต่คุณคงจำได้ว่าเพลงที่ครูสอนให้คุณร้อง (O, Susana!) พวกคุณเป็นกลุ่มที่ร้องเพลงนี้ได้ไพเราะจับใจมากที่สุด ครูคงไม่มีถ้วยรางวัลมอบให้พวกคุณ แต่อยากจะให้พวกคุณให้รางวัลแก่ชีวิตของตนเองด้วยการส่งผ่านความประทับใจในการเรียนรู้ให้กับคนรอบข้างของคุณ เมื่อคุณทำให้คนรอบข้างของคุณมีความสุข ในท้ายที่สุดแล้วความสุขนั้นมันจะสะท้อนกลับมาหาตัวคุณเอง

-ต่อตอน 2-

ถึงลูกศิษย์ กศน. ทุกคนจากก้นบึ้งหัวใจ ตอน 2 share email
1:11 AM

สำหรับกลุ่ม ม.ต้น ครูเข้าไปสอนพวกคุณครึ่งหลังของภาคเรียนแล้วเพราะครูต้องไปขัดตาทัพ อ.ปลา ซึ่งลาออกไปอย่างปัจจุบันทันด่วน คาบแรกครูตระหนักมากเพราะมีหญิงสาวผู้หนึ่งโต้ตอบครูกลับมาเป็นภาษาอังกฤษอย่างฉะฉาน ครูก็รู้ทันทีว่านักเรียนห้องนี้มีของแน่ๆ ก็เลย "เล่นของ" ฮ่าๆ คุณรู้ไหมว่าในบรรดานักเรียนสามกลุ่มที่ครูสอน กลุ่มพวกคุณไฮเปอร์มากที่สุด โลกของพวกคุณไม่เหมือนกับนักเรียน ม.ปลายห้องที่ครูสอน พวกคุณแสดงตัวอย่างชัดเจนว่าคุณปเนคนมีครอบครัวแล้ว คุณเป็นพ่อคนแม่คน (แต่พวกคุณก็มักทำตัวแก่นแก้วให้ครูเห็นเสมอ) เนื่องจากห้องนี้มีเรื่องให้ครูแซวหลายเรื่องจึงขอเริ่มต้นจากคุณผู้หญิงแถวหน้าริมขวามือก่อน ครูจะจำเธอได้ไปอีกนาน เพราะเธอชอบใส่เสื้อเหลือง (แม้เธอจะไม่ได้เข้าข้างพันธมิตร (อย่างออกนอกหน้า)) แล้วเธอมักจะใส่รองเท้าเคิร์ทชูส์เงาวับ ที่สำคัญไปกว่านั้น คุณชอบพาลูกสาวมานั่งหลับในห้อง หารู้ไม่ครูชอบแกลงเด็ก แต่น่าแปลก เด็กคนนี้ตอบสิ่งที่ครูถามแกได้เสมอแม้ว่าแกจะทำหน้าเมาหมอนง่วงจัด คนต่อมาคุณผู้ชายคนหนึ่งที่ทำงานช่อง 9 อสมท. คุณทำหน้าที่เป็นนักประชาสัมพันธ์อย่างกระตือรือร้นเสมอแม้คุณจะไม่ได้เป็นผู้ประกาศข่าวที่นั่น คุณมักจะให้ข้อมูลเรื่องราวครอบจักรวาลให้แก่คนในห้องเสมอๆ จนบ่อยครั้งครูต้องเบรคคุณ จริงๆ ครูยินดีที่จะฟังคุณพูดนะ แต่เกรงว่าเพื่อนๆ อาจจะต้องการสมาธิ แต่เอาเถอะสักวันหนึ่งคนอื่นเขาจะเข้าใจ ครูเชื่อว่าความเป็นคนโผลผาง และใส่ใจคนอื่น (จนเกินไป?) ของคุณจะเป็นเสน่ห์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งต่อคนที่ช่างคิดพินิจนึกและมีความรู้สึกอันละเอียดพอที่จะฝ่าข้ามพ้นอคติความรำคาญไปได้ คนสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุดในความรู้สึกของครูก็คือคนที่ตอบโต้ครูอย่างฉะฉานในวันแรกนั่นเอง เธอทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมเพราะเธอ <<animer la classe>> กล่าวคือ เธอทำให้ชั้นเรียนดูมีชีวิตชีวา และครูคิดว่าคุณได้ทำหน้าเพื่อนคนอื่นเกิดความกระตือรือร้นในการเรียนตามคุณไปด้วย เอ้อแล้วครูเพิ่งรู้วันนี้ว่าคุณเป็นคน อ.เพ็ญ จริงๆ ใกล้ๆ ท่าบ่อเองนะ คุณทำหน้าเหมือนเห็นครูเป็นอลิซมาจากแดนมหัศจรรย์ยังไงยังงั้น แต่ก็อยากจะคุยโวนะว่าหนองคายเป็นเมืองดกอุดมจริงๆ ถ้าพระโคแรกนาไปอยู่แถวนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงทางอะไรอีกแล้ว แต่ตอนนี้คงจะต้องทำอย่างเดียวคือเสี่ยงว่าจีนจะกักน้ำปิดน้ำโขงอีกเมื่อไหร่ชาวบ้านจะได้เตรียมตัวไว้

อย่างที่บอกจริงๆ ด้วย ครูยังเหลืออีกคนที่อดเล่าขานไม่ได้ พระเอกลิเกประจำกลุ่มเรานั่นเอง คาบแรกที่เขาแนะนำตัวหน้าชั้น พวกคุณจำได้ไหม เขาร้องเพลงออกแขกที่ชื่อว่า "กระต่ายเต้น" ได้จับจิตจับใจ ตอนนั้นครูเข้าใจว่าคุณร้องเพลง "กระต่ายหมายจันทร์" เพราะเนื้อหามันพรรณนาความเศร้าของกระต่ายช่างฝันตัวหนึ่ง มันเป็นหายนะทางอารมณ์จริงๆ เลยนะ การที่เราอยากจะเอื้อมคว้าในสิ่งที่สุดเอื้อมคว้า และพร้อมกับความทะเยอทะยานในสิ่งที่มิอาจทะยานถึง

เอาล่ะอยากจะบอกอีกนิดหนึ่งก่อนจะแบ่งปันที่ให้แก่กลุ่มต่อไปว่า กลุ่มของคุณแม้จะร้องเพลงที่ครูสอนผิดคีย์ แต่คุณร้องได้มีวิญญาณมากๆ หลายคนร้องแล้วเหมือนหมอลำ หลายคนร้องแล้ว O, Susana! ของครูกลายเป็นเพลงลูกทุ่งภูมิภาคตะวันตกของประเทสไทยไปเลย แต่นั่นแหละ มันทำให้ครูคิดถึงบทกวีบทหนึ่งของ Walt Whiteman ที่ได้ให้ภาพคนทุกหมู่เหล่า ทุกวัย ทุกเพศ และทุกกลุ่มชน ร้องเพลงเพลงเดียวกันด้วยใจที่สอดประสานกัน และเพลงนั้นคือเพลงชาติ ครูก็หวังว่าเพลงอันแสนจะเรียบง่ายที่ครูสอนนี้จะทำหน้าที่เหมือนเพลงชาติของวิทแมนที่เกิดจากการผสมผสานคนที่แตกต่างให้อยู่ร่วมกันได้ และขับขานมันออกมาด้วยหัวใจที่ไร้วรรณะพรมแดน

-ต่อตอน 3-

ถึงลูกศิษย์ กศน. ทุกคนจากก้นบึ้งหัวใจ ตอน 3 share email
1:29 AM

กลุ่มสุดท้ายซึ่งเรามีเวลาให้กันน้อยมากคือนักเรียนประถม ครูได้สอนคุณในโครงการสอนเสริมของ กศน. ก่อนอื่นครูต้องขอขอบคุณทุกคนในกลุ่มนี้ คุณทำให้ครูครบไตรรัตน์ (ประถม อ.ต้น และ ม.ปลาย) ใช่แล้วครูคิดว่าพวกคุณเป็นศิษย์แก้วสามดวงใหญ่ที่ส่องแสงสว่างในชีวิตนอกและในห้องเรียนของครูเสมอ กลุ่มนี้พิเศษตรงที่อายุผู้เรียนเป็นยายเป็นย่าครูได้เลย สิ่งนี้เองอาจเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้คุณมีเรื่องราวมาเล่าให้ครูฟังเสมอ คุณมีความรู้สารพัดตั้งแต่เรื่องสถานที่หรือย่านเก่าแก่ในเมืองกรุง เรื่องลาวโซ๋งที่บ้านคุณเอง และเรื่องศัพท์โบร่ำโบราณที่คุณชอบใช้แล้วมันแสดงอายุของคุณ!!! หลายคนกล่าวว่าวัยชราเหมือนการย้อนกลับไปเป็นเด็ก ครูไม่ค่อยเห็นด้วยเลย พวกคุณทำให้ครูรู้สึกว่า จะเรียกว่าเด็กได้ไงเนี่ย คุณผ่านชีวิตต่างๆ นานามาอย่างโชกโชน กระแสโลหิตของคุณคงไม่ได้เต็มไปด้วยเฉพาะฮีโมโกลบินเท่านั้นแต่คงมีอนุภาคเรื่องราวจิปาถะทั้งดีร้าย สุขทุกข์ปะปนกันเต็มไปหมด การสอนพวกคุณไม่ง่ายเลยเพราะคุณขี้อายที่สุดในบรรดาแก้วสามดวงใหญ่ของครู แต่ในที่สุดพวกคุณคงทนความด้านของคนสอนไม่ไหวแน่ๆ ในที่สุดพวกคุณก็ยอมร้องเพลง O,Susana! แล้ว

มาถึงตรงนี้พวกคุณคงคิดว่าเอ๊ะ ทำไมไม่ว่าจะสอนในระดับใด ทำไมครูต้องให้คุณร้องเพลงนี้ด้วยนะ อย่างที่ครูแปลให้ฟัง มันเป็นเพลงรักน่ะ แล้วพวกคุณก็รู้ เรียนกันมาตั้งนานคงจะจับทางได้ว่าครูเป็นพวกน้ำเน่าท่วมจอ แล้วอีกอย่าง ผอ.ไม่ค่อยปลื้มที่ครั้งแรกๆ ครูเอาเพลงเก่าๆ มาเปิดให้พวกคุณฟังและยังไปซีรอกซ์ชีทให้คุณมาร้องตามอีก เขามาบ่นกับครูว่าสอนแค่ในหนังสือก็พอแล้ว ครูไม่อยากจะเถียงกับ ผอ.นะ เพราะพูดไปก็เท่านั้น เรามาขบถกันในห้องเรียนดีกว่า ตำราหนาสุดๆ จะให้เรียนทั้งชีวิตกันหรือไง คนเขียนหลักสูตรไม่ได้สอน คนสอนไม่ได้เขียนหลักสูตร แต่จริงๆ ถ้าจะสอนให้หมดก็ได้นะ แต่คุณจะได้แต่ "วิชา" หาได้ "เคล็ดวิชา" ไม่

-ต่อตอน 4-

ถึงลูกศิษย์ กศน. ทุกคนจากก้นบึ้งหัวใจ ตอน 4 share email
1:39 AM

อย่างที่ครูบอกในคาบสุดท้าย ต่อให้คุณได้คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นมาไว้ครอบครอง คุณจะไม่มีทางบรรลุวิชานี้ได้ถ้าคุณไม่รู้ "เคล็ดวิชาเปลี่ยนเส้นเอ็น" จริงๆ ฟังดูเหมือนจะลึกลับ แต่ครูบอกแล้วไง อ.ศิลป์ พีระศรีบอกว่า ars longa vita brevis ศิลปวิทยาการมันไพศาลเกินกว่าอายุของคนเราจะยืนยาวนานเรียนรู้มันได้หมด ต่อให้คุณรู้เนื้อหาสาระสิ่งต่างๆ ตั้งมากมาย แต่คุณไม่รู้แม้แต่วิธีการนำมันไปใช้ มันจะมีประโยชน์อะไรกับกระดาษเป็นปึ๊งที่เปื้อนหมึดถูกเย็บเล่มอยู่เป็นหนังสือ ถ้าคุณไม่รู้แม้กระทั่งว่าคุณเรียนไปแล้วจะเอาไปทำอะไรยังไง หรือสิ่งต่างๆ ในหนังสือเล่มนี้มันเป็นแค่สิ่งที่ครูพ่นๆ ผ่านหูคุณแล้วมันก็จางหายไป จะดีกว่าหรือไม่ ถ้าครูจะทำให้คุณรู้สึกรักที่จะเรียนรู้ และเรียนรู้ที่จะรักด้วย รักที่จะแสวงหาความรู้แม้ว่าการศึกษาในห้องเรียนจบลง รักที่จะเสพสื่อภาษาอังกฤษโดยมีเพลง O, Susana! เป็นแรงไฟเชื้อฟืน สิ่งนี้เองที่มันไม่อยู่ใน "หลักสูตร" เพราะมันคือ "หลักที่ไม่มีสูตร"

-ต่อตอน 5-

ถึงลูกศิษย์ กศน. ทุกคนจากก้นบึ้งหัวใจ ตอน 5 share email
2:00 AM

จริงๆ อยากจะจบข้อเขียนนี้ลงเสียทีเพราะเข้าใจว่าคนที่อดทนอ่านมาถึงตรงนี้คงจะเมื่อยสายตาสายยายแย่แล้ว จริงๆ ครูอยากจะบอกว่า ครูไม่คิดว่าพวกคุณจะมีโอกาสได้อ่านข้อเขียนที่คุณควรได้อ่านนี้ (เท่าๆ ที่ซาวเสียงดูแทบจะไม่มีใครใช้อินเตอร์เน็ตเลย แล้ว กศน.เขาอบรมตอนบ่ายให้ฟรีก็ไม่ไปนั่งเรียน แต่ก็นะ คุณคงติดงานกัน ครูเข้าใจ) เพราะมันเป็นเรื่องของคุณเอง แต่สิ่งที่ครูได้เขียนและได้แบ่งปันให้คนรอบข้างครูได้อ่านกันนั้นมันปเนส่วนเสี้ยวหนึ่งของชีวิตครู กศน.ชั่วครู่หนึ่ง ซึ่งได้บังเกิดความท่วมท้นในใจอย่างประหลาด และมันเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจอุ่น จะดีกว่าหรือไม่ ถ้าเราไม่หัวใจอุ่นคนเดียวแต่เราแบ่งปันให้คนอื่นได้อุ่นด้วย

ตลอดการเดินทางของตัวอักษรในข้อเขียนของครูชิ้นนี้ นักเรียนเงียบๆ ในห้องไม่ถูกเอ่ยนาม นี่อาจปเนเพราะความนิสัยเสียของครูที่มักจะจำได้แต่เด็กเก่ง แสบ เซี้ยว แว้น ดงบังชินกิ สก๊อย ฝอยโฟ่ หรืออะไรก็ตามแต่แล้วแต่จะเรียก ขอให้ทุกคนได้ระลึกว่าครูนึกถึงพวกคุณทุกคนเสมอ รวมทั้งหลวงพี่ 2 รูปที่ชอบขาดเรียนและชอบใช้อำนาจพระดุครูด้วย ขอให้รู้ว่าอย่าได้เจอกันในผ้าเหลืองบ้างละกัน ครูไม่ใช่คู่อริหรือเป็นศัตรูศาสนาแต่อย่างใด และที่ถูกพระดุก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร ออกจะขำๆ ด้วยซ้ำเพราะรู้สึกว่าพระกำลังกลบเกลื่อนอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งการมีพระคุณท่านทั้งหลายมาอยู่ในห้องเรา ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เราจะอุ่นใจจากภูติผีปีศาจที่อาจมาก่อกวนหรือสร้างความรำคาญใจให้แก่นักเรียนที่สุดแสนจะตั้งใจเล่าเรียนของครู

ครูจบข้อเขียนนี้ลงด้วยความลำบากใจจริงๆ เพราะยังมีเรื่องราวอีกร้อยแปดพันประการที่ยังตราตรึงอยู่ในใจครู แน่นอนความทรงจำหรือประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาคือสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืนและเกิดขึ้นจากคนผู้เดียว พวกคุณทุกคนมีส่วนร่วมสร้างเรื่องราวที่ยังโลดแล่นเต้นไหวในสำนึกของครูเสมอ ครูหวังเป็นอย่างยิ่งว่า คุณจะไปร่วมสร้างความทรงจำที่น่าจดจำเช่นนี้กับผู้อื่นๆ อีก และถ้าคุณจำได้ คาบสุดท้ายของเทอมนี้คุณได้ทำบุญกฐินร่วมกัน ถ้าชาติหน้ามีจริงฉันใดพวกคุณคงจะได้มานั่งเรียนด้วยกันอีก แต่ถ้าครูเลือกได้ ขอไม่เกิดจะดีกว่านะ ใครเห็นด้วยช่วย Raise your hand!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Striking Quotations

Thu, 11 Sep 2008 05:48:30 GMT

"Nearly all men can stand adversity, but if you want to test a man's character, give him power."

Abraham Lincoln

"I have come to the conclusion that politics are too serious a matter to be left to the politicians."

Charles de Gaulle

"Since a politician never believes what he says, he is quite surprised to be taken at his word."

Charles de Gaulle

เจ้าขุนทอง

Wed, 10 Sep 2008 04:07:53 GMT

ฟังเพลงได้ที่ http://www.imeem.com/people/JejH-Zb/music/LLbDie7s//

สุจิตต์ วงษ์เทศ

เจ้าขุนทอง

วัดเอ๋ยวัดโบสถ์
เจ้าขุนทองไปปล้น

คดข้าวใส่ห่อ
เขาก็ร่ำลือมา

นั่งรถยนต์เรไร
ส่งเสียงแจ้วแจ้ว

เจ้าออกจากบ้าน
แล้วหันมาสั่งน้องน้อง

ไปเพื่อสิทธิ์เสรี
โอ้เจ้านกเขาขัน

สะพายย่ามหาดเสี้ยว
ด้วยรอยน้ำตาแต่เมื่อคืน

ขุนทองเจ้าร้องไห้
ว่าดอกจำปีถูกปืน

ลูกเอ๋ยหนอลูกเอ๋ย
แม่มาร้องเรียกหา

เจ้ามิใช่นักรบ
รูปร่างก็น้อยน้อย

แม่รู้ว่าลูกรัก
กตัญญูแผ่นดิน

แต่ใครเขาจะรู้
มนุษย์อาจได้ยิน

ลูกบอกว่าลูกรู้
แม่กับพ่อก็รอมา

ดอกโสนบานเช้า
ออกพรรษามาตระเวน

ไม่มีร่างเจ้าขุนทอง
แม่กับพ่อก็อาดูร

ตาลโตนดเจ็ดต้น
ป่านฉะนี้ไม่เห็นมา

ถ่อเรือไปตามหา
ว่าเจ้าขุนทองตายแล้ว

นั่งรถไฟนกแก้ว
ว่าเจ้าขุนทอง เจ้าขุนทอง

เมื่อตอนตะวันเรืองรอง
ว่าพี่จะไปหลายวัน

เพื่อศักดิ์ศรีบางระจัน
แล้วเจ้าขุนทองก็ลงเรือน

ซึ่งใส่หนังสือแสงเดือน
ทั้งสมุดที่ลบเลือน

อยู่ในเรือนจนดึกดื่น
ตายอยู่เกลื่อนเจ้าพระยา

เจ้าอย่าเฉยเชือนชา
นี่พ่อมาตั้งตาคอย

ที่เคยประสบริ้วรอย
เพราะเรียนหนังสือหลายปี

นั้นมีความภักดี
พ่อก็รู้ว่าลูกมี

เพราะเขามิใช่พระอินทร์
แต่อำนาจมาบังตา

จึงสู้แบบอหิงสา
หลายเพลาหลายเพล

ดอกคัดเค้าบานเย็น
ที่อนุสาวรีย์ทูน

มีแต่รัฐธรรมนูญ
แต่ภูมิใจลูกชายเอยฯ

(ไทยรัฐ. 16 ตุลาคม 2516)

Panda Growing from a Forward-Mail

Wed, 20 Aug 2008 02:51:29 GMT

Day 120

Cute, huh?
Life is too short to wake up in the morning with regrets, so love the people who treat you right, forget about the ones who don't, and believe that everything happens for a reason. If you get a chance, take it. If it changes your life, let it. Nobody said life would be easy, they just promised it would be worth it.'

A View from a Far

Wed, 04 Jun 2008 17:19:01 GMT

ซุ่มสองตาแพรวพร่างหว่างดอกไม้
ลอดเล็งเห็นชเลไกลใสกระจ่าง
เขียวม่านหลังยังทะมึนไม่จืดจาง
ขอบฟ้ายังคงกว้าง...ห่างและไกล

แดดยังแผดรัศมีที่เจิดจ้า
ลมยังกล้าไม้ยังมั่นไม่หวั่นไหว
ทุกขอบคุ้งรุ่งอรุณกรุ่นหทัย
คือความฝันอันสดใสของใครกัน

จนเธอเผยใจจริงคือสิ่งใด

Mon, 19 May 2008 18:21:34 GMT

ไม่ง่ายนัก
หากเธอจะรู้จักรักซะบ้าง
ไม่ง่ายหรอกถ้าเธอหลอกตัวเองพลาง
ทิ้งหัวใจอยู่ระหว่างเหวกับฟ้า

ไม่ยากนัก
หากเธอไม่เห็นใจใครไร้ค่า
ไม่ยากเกินฝันจะด้นระคนศรัทธา
ไม่ไกลเลยเหวกับฟ้า...ปลากับนก

ไม่มากนะ
เพียงเธอใช้อิสระแห่งโผผก
กรีดปีกบินบินไปจนลมวก
เพียงหัวใจแห่งวิหคไม่มากเลย

ไม่ง่ายแต่ไม่ยาก
เธอหาญหากก้าวออกมาอย่างชาเฉย
ค่อยค่อยเหินจนเธอคุ้นจนเธอเคย
จนเธอเผยใจจริงคือสิ่งใด

แด่...

กระต่ายน้อยทุกตัวในโลกใบนี้ที่แสวงหาหนทางสู่ดวงเดือน

กระท่อมดักฝัน

วิสาขราตรี มูสิกศก

กาลแห่งพระศาสนาล่วงแล้ว ๒๕๕๑ พระวรรษา

แจวเรือไปรับซื้อความหมาย

Sat, 19 Apr 2008 10:44:53 GMT

ในวันที่ฝนทุ่มตัวลงมา

จนใบหน้าที่แหงนขึ้นมองฟ้าเขียวช้ำ

จากโมเมนตัมของสิ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นความกรุณาจากเบื้องบน

ฉันยังคงทนต่อไป

ก้มหน้าแจวเรือต่อไปโดยไร้เข็มทิศ

-ใช่สิ-

คนแจวเรือที่ไหนเขาพกเข็มทิศกัน

จริงอยู่-แต่ฉันเคยพก

และตอนนี้มันได้แตกทำลายไปแล้ว

เพราะถูกเหยียบย่ำ

โอ ความรู้สึกอันบริสุทธิ์ของคนแจวเรือผู้แสนซื่อ

ความรู้สึกที่ผู้ใหญ่ใจร้าย

ฉกชิงลูกโป่งสีแดงไปจากมือเท่าฝาหอย

เมื่อความบอบบางถูกเขย่า

ความแหลกร้าวย่อมเกิดขึ้นในหัวใจของปุถุชน

สิ่งที่หลงเหลืออยู่จึงเป็นความหมาย

ที่ไร้ความหมาย

ความรู้สึก

ที่ปราศจากความรู้สึก

ชีวิต

ที่ปราศจากชีวิต

และความสว่าง

ซึ่งถูกความมืดมิดขับไล่ออกไปแล้ว

จากหัวใจคนแจวเรือวัยละอ่อน

ฉันจะพายต่อไป แม้ไร้ทิศทาง

ฉันคือคนแจวเรือรับจ้าง

ซื้อความหมายเก่ามาไว้

ในเรือที่มีความหมาย

อันปราศจากความหมายไปแล้ว

กระหน่ำลงมาอีกสิฝน

ตอนนี้ทุกแห่งหนคือเปลวแดด

และคลื่นความร้อนที่แผดเผา

ฉันจะพายเรือเหนือความระอุนี้ไป

รับซื้อความหมายที่ฉันรอ

กลิ่นข้าวจรุงข้าม...เวลา

Wed, 19 Mar 2008 05:46:55 GMT

เห็นแล้ว*นึกถึงสมัยเด็กๆ ผมเลือดกำเดาไหลบ่อย
มีชาวบ้านเอาต้นข้าวที่เพิ่งเกี่ยวเสร็จใหม่ๆ มาให้ต้มเอาน้ำดื่มกิน
กลิ่นจรุงมาก
อยู่มาวันหนึ่งในอีกสิบกว่าปีต่อมาก็ได้เห็นชาเขียวยี่ห้อหนึ่งทำรสข้าวบาร์เลย์
ถึงจะไม่ใช่ข้าวชนิดเดียวกันเพราะของเราเป็นต้นข้าวเหนียว
แต่กลิ่นในอดีตที่เราเคยคุ้นนั้นจรุงกว่ามาก เพราะ
"เหล้ายิ่งบ่มนานยิ่งเป็นเหล้าชั้นเลิศ
เช่นเดียวกับความทรงจำและความใฝ่ฝันอันแสนงาม"

-----------------------------------

*หมายเหตุ: ภาพนี้ถือวิสาสะฉกฉวยมาจากไฮไฟว์ของอาจารย์สุดแดน (หวังว่าอาจารย์จะไม่เฆี่ยนตีผมด้วยแส้หางกระเบนนะคร้าบ อิอิ)

บางบทจาก..."เจียระไนแก้วมณีแห่งชีวิต"

Sat, 15 Mar 2008 14:28:43 GMT

เกิดมาเพื่อจ่ายหนี้ ธรณี

ค้างค่าโพธิสัตว์ศรี ส่วยแก้ว

อุปการซึ่งโลกมี แด่มนุษย์ นั้นนา

คืนค่าสังคมแล้ว พร่างแพร้วมณีศิลป์

อังคาร กัลยาณพงศ์

ป.ล. ขอน้อมจิตคารวะชายผู้หนึ่งซึ่งอุทิศตนตรัสรู้อยู่ ณ โพธิบัลลังก์ แลเผยแผ่มธุรทัศนรัศมีให้แก่กวีผู้หนึ่งที่ได้ตรึงโลกไว้ด้วยความหอมแห่งโลกวรรณศิลป์

หลับตาทำไม

Fri, 11 Jan 2008 18:32:20 GMT

ก่อนที่จะไปอ่านงานเขียนลูกๆ จากการเดินทางที่ผมเคยเกริ่นนำไว้

อยากให้ใครที่ผ่านไปผ่านมาได้อ่านข้อความนี้จังเลย

ผมตัดตอนมาจากบทที่ชื่อว่า "หลับตาทำไม" ในหนังสือ "ทำไม" ของ ท่านชยสาโรภิกขุ

ท่านวิสัชนาไว้อย่างน่าคิด...

"ผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา

เชื่อว่าชีวิตจะดีงามมีค่า

ก็ด้วยการศึกษา

ต้องมุ่งมั่นพัฒนาชีวิตในทุกๆ ด้าน

ด้านพฤติกรรม

และด้านปัญญา

ท่านจึงให้เราแบ่งเวลาในแต่ละวัน

ให้นั่งหลับตานอกบ้าง

เพื่อให้ลืมตาใน

คือตาที่เห็นทาง

ไปสู่ความเป็นอิสระอย่างแท้จริง"

ละลายไปกับทะเล

Fri, 28 Dec 2007 14:49:47 GMT

เคยสงสัย

ไยเหงื่อไคลจึงเค็ม

มีสิ่งใดเชื่อมโยงกันไหม

ระหว่างเหงื่อไคลกับทะเล

ถ้าเช่นนั้น

เมื่อเราร้องไห้

คือเงาเสียงคลื่นครืนโศกไหว

จากแดนไกลหรือไม่หนอ

เพราะน้ำตาก็เค็ม

คนลาวเรียกน้ำชนิดหนึ่งที่ใส่เข้าไป

ในร่างกายยามที่เราล้มป่วย

ว่าน้ำทะเล

แทนที่

จะอิดออดเรียกอย่างไทยว่าน้ำเกลือ

เพราะท้ายที่สุดเราจะถูกลอยไปในทะเล...

เหมือนที่โจอี้บอยเคยขู่เราอยู่บ่อยๆ

เพราะสุดท้ายเราจะกลายเป็นผุยผง

ที่จ่อมจมและละลายไปกับทะเล

แด่ครูนพพร ประชากุล

Sat, 17 Nov 2007 17:58:11 GMT

ดั่งดวงแก้วตกต้อง   แผ่นผา
มวลวิหคนกกา       บอดใบ้
ยังแต่หมู่อักษรา      กล่อมโลก
รำงับความโหยไห้     โอดเอื้อนถวิลถึงฯ

แด่ครูนพพร
อิก

And You Calling Me Colored??

Fri, 16 Nov 2007 04:38:37 GMT

This poem was nominated for the best poem of 2005, written by an African child:

When I born, I black.
When I grow up, I black.
When I go in sun, I black.
When I scared, I black.
When I sick, I black.
And when I die, I still black.
And you white people.
When you born, you pink.
When you grow up, you white.
When you go in sun, you red.
When you cold, you blue.
When you scared, you yellow.
When you sick, you green and when you die, you gray…
And you calling me colored??

penser a quelqu'un

Thu, 15 Nov 2007 15:57:22 GMT

ยู้ฮูๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

นักศึกษาปริญญาเอกที่ ปารีส 10 สบายดีไหมเอ่ย

นักศึกษา ป.โท ริมแม่น้ำเจ้าพระยาในบางกอกคิดถึงอยู่นะ

กิ๊บกิ้ววววว

เมื่อไหร่นักภูมิศาสตร์เขาจะเชื่อสักทีว่าในท้ายที่สุดแล้วแม่น้ำเจ้าพระยากับแม่น้ำแซนจะไหลไปบรรจบกันที่ Nanterre น้า...

ความอ่อนแอจากบาดแผลของเราเอง

Tue, 06 Nov 2007 15:29:49 GMT

ความเจ็บปวดที่สุดสำหรับผม คือความบอบช้ำจากการที่เรามีบาดแผล...แล้วมีคนมาจิ้มบาดแผลนั้นหรือเอาสิ่งสกปรกโสมมมาใส่แผลนั้น

แน่นอนว่า เขาอาจทำโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ได้ ทว่าเรื่องราวเช่นนี้จะไม่เป็นโศกนาฏกรรมถ้าหากเราปกติดี-ไม่มีบาดแผล-แต่พูดอย่างนี้แล้วหลายคนคงตลก มีมนุษย์หน้าไหนบ้างสมบูรณ์พร้อม เชิญดาหน้าออกมาให้ดูหน่อย อยากเห็นจริงๆ

ฉะนั้น นิทานเรื่องนี้จึงสอนให้รู้ว่า ทางที่ดีเราเองควรจะรักษาร่างกายของเราให้ดีเท่าที่เราจะทำได้ ความผิดพลาดโดยบังเอิญจะเป็นสิ่งที่เราทำใจได้ ทั้งนี้ทั้งนั้น นี่คงจะเป็นหนทางเดียวที่จะรักษาชีวิตให้อยู่รอดปลอดภัย...จากการใช้ชีวิตในโลก...ที่โสมมเช่นนี้