Behind the very calls of human beings, we are identical.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เห็นแล้ว*นึกถึงสมัยเด็กๆ ผมเลือดกำเดาไหลบ่อย
มีชาวบ้านเอาต้นข้าวที่เพิ่งเกี่ยวเสร็จใหม่ๆ มาให้ต้มเอาน้ำดื่มกิน
กลิ่นจรุงมาก
อยู่มาวันหนึ่งในอีกสิบกว่าปีต่อมาก็ได้เห็นชาเขียวยี่ห้อหนึ่งทำรสข้าวบาร์เลย์
ถึงจะไม่ใช่ข้าวชนิดเดียวกันเพราะของเราเป็นต้นข้าวเหนียว
แต่กลิ่นในอดีตที่เราเคยคุ้นนั้นจรุงกว่ามาก เพราะ
"เหล้ายิ่งบ่มนานยิ่งเป็นเหล้าชั้นเลิศ
เช่นเดียวกับความทรงจำและความใฝ่ฝันอันแสนงาม"

 

-----------------------------------

 

*หมายเหตุ: ภาพนี้ถือวิสาสะฉกฉวยมาจากไฮไฟว์ของอาจารย์สุดแดน (หวังว่าอาจารย์จะไม่เฆี่ยนตีผมด้วยแส้หางกระเบนนะคร้าบ อิอิ)

 

 

 

เกิดมาเพื่อจ่ายหนี้     ธรณี

ค้างค่าโพธิสัตว์ศรี          ส่วยแก้ว

         อุปการซึ่งโลกมี             แด่มนุษย์ นั้นนา

            คืนค่าสังคมแล้ว            พร่างแพร้วมณีศิลป์

                                                            

                                                          อังคาร  กัลยาณพงศ์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก่อนจะขึ้นสู่เรื่องราวของปีใหม่กระผมขอเกริ่นถึงเหตุการณ์ช่วงท้ายปีคันสะเล็กสะน้อยนะครับ

 

 

 

 

 

เรื่องแรก เมื่อวันที่ 23-27 ได้ไปตะลุยอีสานมาอย่างหนักจนกระทั่งไข้ขึ้นในคืนก่อนจะกลับ  การเดินทางครั้งนี้ได้เก็บเกี่ยวอะไรมากมายทีเดียว  นับเป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่าอันหามิได้จากห้องเรียนมานุษยวิทยาสำนักท่าพระจันทร์  ขอแย้บเรียกน้ำย่อยว่าการเดินทางครั้งนี้ทำให้ผมนึกถึงคำพูดของ อ.ล้อม  เพ็งแก้ว ที่กล่าวว่า “ถ้าอยากได้ความรู้ให้เข้าสู่ชาวบ้าน  ถ้าอยากได้ปริญญาให้ไปมหาวิทยาลัย  ถ้าอยากได้ทั้งความรู้และปริญญาต้องไปหาทั้งชาวบ้านและมหาวิทยาลัย”  อย่างไรก็ตามประสบการณ์ดีๆ ในครั้งนี้จะเกิดขึ้นมิได้เลยหากมิได้รับการชักชวนจาก อ.ชนัญ  วงศ์วิภาค  นักมานุษยวิทยาอาวุโสท่านหนึ่งที่ได้ให้โอกาส  มอบความรู้ระหว่างทาง และชี้ประเด็นในการศึกษาตามพงหญ้า  หนองน้ำ และส่ำสัตว์ รวมไปถึงนาฏกรรมแห่งชีวิตของผู้คนที่เราไปพบปะพูดคุย  ทำให้ได้เห็น “วิธีการนำความรู้ไปใช้” เพื่อเก็บเกี่ยวความรู้ใหม่ๆ เข้ามา  เอาล่ะสำหรับส่วนแรกนี้ขอจบไว้เพียงเท่านี้ก่อนเพราะบล็อกหัวข้อถัดๆ ไปจากนี้จะขีดๆ เขียนๆ สิ่งที่ได้มาจากการเดินทางมาให้ได้อ่านกัน

 

อีกเรื่องหนึ่งเป็นความบังเอิญที่น้าสะใภ้ไปดูหมอ แล้วหมอทักว่าลูกชายคนโตของเขาต้องไปไหว้พระแก้วมรกตและศาลหลักเมือง  เพราะว่าพื้นดวงพัวพันกับชะตาบ้านเมืองเลยต้องไหว้อะไรใหญ่ๆ นี่ดีนะที่แม่ผมไม่ไปดูหมอบ้างไม่งั้นเผลอๆ หมออาจจะทักให้ไปไหว้สโตนเฮนจ์ที่อังกฤษก็ได้ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีเหมือนกันจะได้ไปเยือนดินแดนพระอาทิตย์ไม่ตกดินกันสักที  ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การพาน้องชายสองคนไปไหว้พระหรอก  แต่อยู่ที่ว่าน้าสะใภ้ให้พาลูกแกไปไหว้วันที่ 31 ธันวา เนี่ยสิ โอ้โหพระเจ้าช่วยกล้วยทอด  คนเป็นหนอนชาเขียวยุ้บยั้บ ทั้งฝรั่ง ญี่ปุ่น วัยรุ่น เจ๊กนานาชาติมากันหมด เป็นวัดที่วุ่นวายที่สุดตั้งแต่เคยพบเจอ วิธีการขึ้นไปไหว้พระแก้วมรกตคือการ “ไหลขึ้น” และ “ไหลลง” พระอุโบสถ นี่ยังสงสัยอยู่เลยว่าจะได้บุญหรือเปล่าเพราะว่าแอบบ่นในใจอยู่ตลอดเลยว่าทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยฮึ อย่างไรก็ดีสิ่งที่เราประทับใจกลับไม่ได้อยู่ในวัดพระแก้วแต่อยู่ที่วังท่าพระซึ่งพวกเราแวะมาเข้าห้องน้ำกัน

 

ปกติแล้วขอบอกพ่อแม่พี่น้องไว้ตรงนี้  ห้องน้ำในวังท่าพระที่กระผมเคยเข้ามาและประทับใจที่สุดคือห้องน้ำชั้นสามของคณะโบราณคดีเพราะมันให้บรรยากาศขลังศักดิ์สิทธิ์และดูมีมหิทธิฤทธิ์มากมาย  อันดับสองได้แก่ห้องน้ำตรงสนามเปตองใกล้คณะสถาปัตย์ตรงนี้เราจะได้พบบรรยากาศของการนั่งคุยแบบเป็นกันเอง  หรือมีเด็กมานั่งสเก็ตช์ภาพ ห้องน้ำบริเวณนี้จะค่อนข้างเงียบสงบ  ส่วนห้องน้ำที่สุดท้ายซึ่งผมไม่แนะนำคือห้องน้ำใกล้ๆ สวนแก้วตรงนี้จะมีคนร้อยแปดเข้ามาใช้ทำให้มันเละ และดูวุ่นวายตลอดเวลา อย่างไรเสียขึ้นชื่อว่าห้องน้ำศิลปินมันต้องมีของดีบ้างสิน่า

 

ของดีที่ว่ามิใช่อย่างที่ผู้อ่านกำลังนึกคิดกันไปต่างๆ นานาแต่เป็นข้อความต่างๆ ที่ขีดเขียนลงบนผนังห้องน้ำ (ถึงผมจะไม่ได้สนับสนุนแต่ผมก็ไม่ได้ต่อต้าน...เอ๊ะยังไง) เอาน่า ไหนๆ มันก็ห้องน้ำศิลปินไง ให้อภัยเขาเถอะ ครั้งหนึ่งก่อนที่ห้องน้ำตรงสวนแก้วจะถูกปรับปรุง ผมจำข้อความติดตาแถวโถฉี่เป็นตัวหนังสือใหญ่โตพอสมควรความว่า ‘With no money, Art still there’ ผมคิดว่าเด็กที่เรียนจารึกศึกษาของคณะโบราณคดีควรจะมาสนใจข้อความทำนองนี้ในเขตการศึกษาของตนบ้าง มิใช้มัวแต่ไปดูจารึกหินทราย แกรนิต ชนวนอะไรต่างๆ นานา เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นเสมือนจารึกที่อยู่ใกล้ตัวและบางครั้งก็ได้ให้คมความคิดต่อผู้ที่ผ่านไปผ่านมาได้ไม่น้อย

 

ส่วนวันนี้ข้อความที่ผมไปเจอในห้องน้ำตรงสนามเปตองแล้วชอบใจมากคือเป็นข้อความที่ดูเหมือนจะเป็นการโต้กันของคนสองคน  ข้อความแรกเขียนว่า “จะเก่งอย่างไรก็ตายอยู่ดี” ข้อความนี้ดูจะทำให้ผู้อ่านปลงกับชีวิตมากพอดูทีเดียว แต่เมื่อหันไปมองอีกฟากหนึ่งแล้วพบว่า “ตายไม่กลัว กลัวเกิด” จะบังเกิดความซึ้งซ่านและสงบเย็นเยือกภายในห้องน้ำหลังน้อยตรงนั้น  สิ่งเหล่านี้แม้จะดูสกปรกเลอะเทอะในสายตาของใครหลายคน  แต่ก็เป็นขุมทรัพย์ทางปัญญาที่ควรค่าแก่การเก็บเกี่ยว  ท่านอังคารเคยกล่าวว่าสิ่งรอบตัวมีปรัชญาความคิดแม้ตั๊กแตนตัวนิดก็สอนเรา เช่นเดียวกับครูเล็ก ภัทราวดีที่เคยเล่าว่าท่าเต้นหลายท่าของแกมาจากต้นไม้ใหญ่เวลาที่ถูกพายุพัด หเราลองสังเกตดูจะรู้ซึ้งถึงความงามในท่วงท่าของมัน

 

อีกที่หนึ่งก่อนที่เราจะเดินทางกลับคือศาลหลักเมืองซึ่งอีกเช่นกัน  เรามิได้ประทับใจการไปยื้อยุดเพื่อจะผูกเสาว่าของใครจะผูกได้สูงกว่ากัน  แต่ที่เราชอบดูคือละครแก้บนคณะนี้เป็น “คณะลครหญิงล้วน” ซึ่งไม่ได้รำและร้องเฉยๆ แต่เล่นเป็นเรื่องราวด้วย และเรื่องที่เขาเล่นคือเรื่อง “สังข์ทอง” ถึงแม้ว่าช่วงที่ไปยืนดูจะเป็นช่วงสั้นๆ แต่รู้สึกอิ่มเอมจริงๆ  ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงรุ่นเล็กกลางใหญ่ล้วนแต่ร้องด้วยความทุ่มเท เพลงไทยหลายๆ เพลงที่นักแสดงร้องคือเพลงที่คุ้นเคยเมื่อครั้งที่ผมไปนั่งต่อเพลงกับครูสุดจิตต์  ดุริยะประณีต  จุดนี้นอกจากจะชวนให้คิดถึงครูขึ้นมาแล้วยังทำให้เราไปบอกผู้ชมแถวนั้นได้ว่านี่ไม่ใช่ลิเกทั่วไปนะ แต่เป็นละครนอกที่พิเศษตรงหญิงล้วนเป็นผู้แสดงและร้องเอง ต่างจากละครนอกของกรมศิลปากรซึ่งใช้ชายล้วนแสดงและมีนักร้องประกอบการแสดง

 

ก่อนจะกลับจับความได้ว่าพระสังข์เผลอผล็อยหลับไปทำให้นางรจนาหายไปไหนไม่รู้ จึงเป็นภารกิจที่พระเอกจะต้องตามหาคนรัก  สำหรับทุกคนที่เข้ามาอ่านแล้วยังหาไม่เจอหรือไล่ล่ามานานแล้วยังไม่พบ ปีใหม่นี้ขอให้ได้พบพานกันทุกคนนะรวมทั้งตัวผู้เขียนด้วย ซึ่งปกติไม่ค่อยได้ไปตามไล่ล่าหรอก  มัวแต่ร้อยมาลัยกรองดอกไม้อยู่ ไม่เห็นมีใครมาเสี่ยงสักที ขอปีนี้ทุกคนจงประสบโชคดีมีชัยด้วยเทอญ  เตร๊ง เตรง เตร่ง เตร๊ง เตรง เตร่ง เตร๊ง เตรง เตร่ง...