Behind the very calls of human beings, we are identical.

木村弓 (Yumi Kimura):Itsumo Nando Demo

Sun, 08 Jun 2008 15:05:31 GMT

Kanji

いつも何度でも
作詞／覚和歌子　
作曲・歌／木村　弓

呼んでいる　胸のどこか奥で
いつも心踊る　夢を見たい

悲しみは　数えきれないけれど
その向こうできっと　あなたに会える

繰り返すあやまちの　そのたびひとは
ただ青い空の　青さを知る
果てしなく　道は続いて見えるけれど
この両手は　光を抱ける

さよならのときの　静かな胸
ゼロになるからだが　耳をすませる

生きている不思議　死んでいく不思議
花も風も街も　みんなおなじ

ラララララララララ・・・・・・・・・
ホホホホルルルル・・・・・・・・

呼んでいる　胸のどこか奥で
いつも何度でも　夢を描こう

悲しみの数を　言い尽くすより
同じくちびるで　そっとうたおう

閉じていく思い出の　そのなかにいつも
忘れたくない　ささやきを聞く
こなごなに砕かれた　鏡の上にも
新しい景色が　映される

はじまりの朝の　静かな窓
ゼロになるからだ　充たされてゆけ

海の彼方には　もう探さない
輝くものは　いつもここに
わたしのなかに　見つけられたから

Romanized Japanese

yondeiru mune no dokoka okude
itsumo kokoro odoru yume wo mitai

kanashimi wa kazoekirenai keredo
sono mukou de kitto anata ni aeru

kurikaesu ayamachi no sonotabi hito wa
tada aoi sora no aosa wo shiru

hateshinaku michi wa tsuzuite mieru keredo
kono ryoute wa hikari wo dakeru

sayonara no toki no shizukana mune
zero ni naru karada ga mimi wo sumaseru

ikiteiru fushigi sinde iku fusigi
hana mo kaze mo machi mo minna onaji

yondeiru mune no dokoka oku de
itsumo nando demo yume wo egakou

kanashimi no kazu wo iitsukusu yori
onaji kuchibiru de sotto utaou

tojiteiku omoide no sono naka ni itsumo
wasure takunai sasayaki wo kiku

konagona ni kudakareta kagami no ue nimo
atarashii keshiki ga utsusareru

hajimari no asa shizuka na mado
zero ni naru karada mitasarete yuke

umi no kanata niwa mou sagasanai
kagayaku mono wa itsumo koko ni

watashi no naka ni mitsukerareta kara

English Translation

Somewhere, a voice calls, in the depths of my heart
May I always be dreaming, the dreams that move my heart

So many tears of sadness, uncountable through and through
I know on the other side of them I'll find you

Everytime we fall down to the ground we look up to the blue sky above
We wake to it's blueness, as for the first time

Though the road is long and lonely and the end far away, out of sight
I can with these two arms embrace the light

As I bid farewell my heart stops, in tenderness I feel
My silent empty body begins to listen to what is real

The wonder of living, the wonder of dying
The wind, town, and flowers, we all dance one unity

Somewhere a voice calls in the depths of my heart
keep dreaming your dreams, don't ever let them part

Why speak of all your sadness or of life's painfull woes
Instead let the same lips sing a gentle song for you

The whispering voice, we never want to forget,
in each passing memory always there to guide you

When a miror has been broken, shattered pieces scattered on the ground
Glimpses of new life, reflected all around

Window of beginning, stillness, new light of the dawn
Let my silent, empty body be filled and reborn

No need to search outside, nor sail across the sea
Cause here shining inside me, it's right here inside me

I've found a brightness, it's always with me

Deutsche Übersetzung

Aus der Tiefe meines Herzens ruft eine Stimme mich
Möge ich immer träumen, die Träume, die mein Herz ersehnt

So viele Tränen der Trauer, so zahlreich, daß zu einem Fluss sie angeschwollen
Ich weiß, am anderen Ufer dieses Flusses werde ich dich wieder finden

Wenn wir auch fallen, so schauen wir am Boden liegend doch stets zum blauen Himmel empor
Sein reines Blau uns jedesmal erquickt, als wenn wir ihn zum ersten Mal erblicken würden

Auch wenn die Straße lang und einsam und ihr Ende außer Sicht ist
Mit meinen diesen Armen werde ich nach dem Licht greifen und es umfassen

Wenn ich Abschied nehme bleibt das Herz mir stehen, verfallend in Wehmut
Beginnt mein stiller, darbender Körper die Wirklichkeit zu fühlen

Das Wunder des Lebens, das Wunder des Todes
Der Wind, die Stadt und die Blumen, wir alle tanzen miteinander und nicht für uns allein

Aus der Tiefe meines Herzens ruft eine Stimme mich
Mahnt mich meine Träume zu träumen, niemals aufzugeben sie

Warum nur über all deine Traurigkeit oder das Leid in deinem Leben sprechen
Lass doch die selben Lippen ein fröhliches Lied anstimmen

Diese flüsternde Stimme, hüte und vergesse sie nie
Lass sie dich immer leiten, in den Momenten die vergehn

Ein zerbrochener Spiegel, seine Splitter am Boden verstreut
Reflektiert die Zeichen neuer Hoffnung gleich tausendfach

Zeit des Anfangs und der Ruhe, du Licht der Morgenröte
Nähre meinen stillen, darbenden Körper und lass mich wiedergeboren werden

Kein Grund in der Ferne zu suchen, zu segeln über das weite Meer
Denn genau hier, scheinend in mir, ist was ich suche

Habe ich ein Licht gefunden, es ist immer bei mir

A View from a Far

Wed, 04 Jun 2008 17:19:01 GMT

ซุ่มสองตาแพรวพร่างหว่างดอกไม้
ลอดเล็งเห็นชเลไกลใสกระจ่าง
เขียวม่านหลังยังทะมึนไม่จืดจาง
ขอบฟ้ายังคงกว้าง...ห่างและไกล

แดดยังแผดรัศมีที่เจิดจ้า
ลมยังกล้าไม้ยังมั่นไม่หวั่นไหว
ทุกขอบคุ้งรุ่งอรุณกรุ่นหทัย
คือความฝันอันสดใสของใครกัน

สุนทรกถาของ คุณสุทธิชัย หยุ่น นักเขียนรางวัลศรีบูรพา ปี2551 ในงานวันนักเขียน 5 พฤษภาคม 2551

Mon, 26 May 2008 06:33:29 GMT

กราบเรียนท่านนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย กราบเรียนคณะกรรมการมูลนิธิศรีบูรพา ขอบคุณคุณสุรพันธ์สำหรับถ้อยคำที่ให้กำลังใจกับผมและคนในวงการสื่อทุกท่าน ความจริงรางวัลศรีบูรพาวันนี้ควรจะเป็นรางวัลสำหรับคนข่าวทุกคนในประเทศไทยที่กำลังมีภารกิจหน้าที่ที่สลับซับซ้อนกว่ายุคใดๆ ในประวัติศาสตร์ของสื่อมวลชนไทย ดั่งที่คุณสุรพันธ์พูดเมื่อสักครู่ถูกต้องตามความเป็นจริง สมัยศรีบูรพาการต่อสู้ชัดเจน ขาวดำระหว่าง เสรีภาพ การรับรู้ข่าวสารของประชาชนกับเผด็จการ สมัยนั้นคือโซ่ที่มาล่ามแท่นพิมพ์ สมัยนี้นอกจากจะเป็นโซ่เงินโซ่ทองแล้ว ยังเป็นโซ่ที่มองไม่เห็น มีมือที่มองไม่เห็น บางครั้งมีเท้าที่มองไม่เห็นที่คุกคามเสรีภาพของสื่อสารมวลชนอย่างยิ่งด้วย

ผมคิดว่าวันนี้ ผมพูดแทนเพื่อนผู้ร่วมอาชีพสื่อมวลชนได้ทุกคนว่า เป็นจังหวะที่สำคัญยิ่งที่เราจะรำลึกถึงจิตวิญญาณของศรีบูรพา ในการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อหาความจริงให้กับสาธารณชนและสังคมโดยทั่วไป ภารกิจยิ่งสลับซับซ้อน สังคมยิ่งแยกข้าง อย่างเมื่อสักครู่ ที่เราได้ยิน การอภิปรายไปว่าทุกวันนี้สื่อมวลชนทำหน้าที่อย่างไรในเมื่อมีความแตกแยกแบ่งข้างกันจนกระทั่งไม่ทราบว่าอะไรถูกอะไรผิด ผมคิดว่านี่ละครับยิ่งจำเป็นจะต้องนำเอาจิตวิญญาณของศรีบูรพามาใช้เพื่อจะทำหน้าที่ให้ความจริงประจักษ์ ยิ่งมีความขัดแย้งสูง สื่อมวลชนที่รับผิดชอบยิ่งจะต้องทำหน้าที่ที่รอบคอบ ละเอียดรอบด้านและซื่อสัตย์ต่อประชาชนมากยิ่งขึ้น ความจริง ความสลับซับซ้อนของสังคมไทยไม่ได้แปลว่าหมาเฝ้าบ้านจะต้องสลับซับซ้อนไปด้วย หรือว่าหมาเฝ้าบ้านจะต้องแบ่งกลุ่มแบ่งก้อนหรือว่าเห่าผิดเห่าถูก หรือว่าบางครั้งเราเห็นหมาเฝ้าบ้านกัดกันเอง เราก็จะตั้งคำถามว่า ทำไมหมาเฝ้าบ้านจึงไม่กัดคนที่ควรกัดทำไมจึงมากัดกันเอง แต่ ผมคิดว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราจะต้องท้อใจ หรือว่าละเหี่ยใจ เพราะว่านอกจากสังคมจะแตกแยกกันแล้ว สื่อมวลชนยังแตกแยกกันหรือ ผมเชื่อว่าสื่อมวลชนไม่ได้แตกแยกกัน เพียงแต่ว่าสื่อมวลชนจะต้องมีหน้าที่ที่จะต้องพิสูจน์กับสาธารณชนว่าตัวเองทำหน้าที่อย่างจริงจัง

เมื่อคืนผมนอนคิดว่าถ้าท่านศรีบูรพายังมีชีวิตอยู่ และเรามีคำถามในใจของสื่อมวลชนอย่างที่เราจะถามว่า เราจะพิจารณาบทบาทของสื่อมวลชนในภาวะสังคมไทยวันนี้อย่างไร ถ้าท่านศรีบูรพายังมีชีวิตอยู่ท่านจะมีอายุ 100 กับ 3ปี แต่ผมเชื่อว่าคำตอบของท่านศรีบูรพาต่อคำถามของเราวันนี้จะไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่คำเดียว ประโยคที่ท่านเคยเขียนไว้ในบทนำบทบรรณาธิการประชามิตรสุภาพบุรุษฉบับแรก 1 ธันวาคม 2487 ผมคิดว่าผมต้องจดเป็นคำคำ ถึงแม้ว่าเป็นหลักการในชีวิตของการทำงานมาตลอดแต่ว่าประโยคนี้เป็นประโยคที่ถือว่าคนในสื่อทุกวันนี้ใครถามและที่จะต้องตอบอ้อมแอ้มไปอ้อนแอ้มมาว่า พูดอย่างกลางๆ ได้ไหมถ้าจะถามว่าสื่อเป็นกลางหรือเปล่า สื่อทุกวันนี้เลือกข้างหรือเปล่า สื่อทุกวันนี้ถูกซื้อไปหรือเปล่า หมาเฝ้าบ้านทุกวันนี้เห่าผิดเห่าถูกหรือเปล่า คำตอบมีนะครับ เพียงแต่ว่าถ้าเราย้อนคิดถึงศรีบูรพาประโยคนี้เราก็จะรู้ว่าคำตอบอยู่ที่ไหน คุณกุหลาบ สายประดิษฐ์ เขียนในบทบรรณาธิการที่ท่านเป็น บก.หนังสือพิมพ์ประชามิตรสุภาพบุรุษฉบับนี้ บทนำซึ่งก็แปลว่าเป็นหลักการทำงานของคนทำข่าวในยุคนั้นสมัยนั้นที่ประกาศตัวว่าเป็นผู้อาสาเพื่อที่จะเป็นเสียงเป็นปาก เป็นสะท้อนเป็นจิตวิญญาณของประชาชนว่า ในเวลาสงบ ท้องฟ้าโปร่งสว่างจ้าด้วยแสงตะวัน ใครๆ ก็แลเห็นว่าเรายืนอยู่ที่ไหน ชัดเจนนะครับ ไม่ยากเลยใช่ไหมครับ เวลาบ้านเมืองปกติ เวลาที่ประชาชนอยู่สงบ เวลาที่ไม่มีเรื่องที่จะต้องขัดแย้งกัน ทุกอย่างเห็นตรงกัน โดยเฉพาะสังคมไทยเวลามีศึกสงคราม มีศึกเสือ เหนือใต้ มีศึกข้างนอกมาคุกคามเราจะรวมตัวกันได้ และสื่อมวลชนจะทำหน้าที่ได้มาก เพราะว่าท้องฟ้าแจ่มใสทุกคนมองออกว่าใครยืนอยู่ตรงไหน แต่อะไรล่ะครับที่พิสูจน์ว่า เราเป็นสื่อมวลชนที่แท้จริง อะไรล่ะครับ คือคำตอบว่าคุณเป็นสื่อมวลชนที่ทำหน้าที่ต่อสาธารณชนหรือไม่ ประโยคต่อไปของบทนำที่เขียนโดยศรีบูรพาบอกว่า เวลาพายุกล้าฟ้าคะนอง ผงคลีฟุ้งตลบไปในอากาศ ไม่เห็นตัวกัน ต่อพายุสงบฟ้าสว่าง ใครๆ ก็จะเห็นอีกครั้งหนึ่งว่าเรายืนอยู่ที่เดิมและจะอยู่ที่นั่น ผมคิดว่านี่ตอบคำถามทุกคำถามที่เราได้ยินวันนี้ นี่คือจิตวิญญาณของศรีบูรพาและนี่คือหลักการของการทำข่าวของสื่อทุกคน ถ้าวันนี้เราถามว่า หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ยืนอยู่ตรงไหน คนข่าวคนนี้ยืนอยู่ตรงไหน ในภาวะที่มีสื่อจริงสื่อปลอม สื่อที่เกิดเพื่อภาระเฉพาะกิจ สื่อที่ทำหน้าที่อาชีพมาตลอด และได้พิสูจน์ด้วยกาลเวลาทุกสิ่งทุกอย่างต้องพิสูจน์ด้วยเวลาพายุคะนองครับ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องพิสูจน์ด้วยเวลาที่มีความขัดแย้งสูงสุด เวลามีการท้าทายเต็มที่ที่สุด เวลาสิ่งที่จะมาเร้าให้เราเสียคน สิ่งที่จะมาทำให้เราจะต้องมองกงจักรเป็นดอกบัว อย่างที่คุณอัศศิริพูดมาสักครู่ สิ่งเหล่านี้ได้พิสูจน์ให้กับคนทำสื่อ คนเขียนหนังสือ นักเขียน นักหนังสือพิมพ์เห็นมาตลอด

ไม่ใช่เฉพาะช่วงสี่ห้าปีที่ผ่านมา เป็นระยะเวลาตั้งแต่ยุคสมัยของศรีบูรพาแล้ว และยุคนี้เป็นยุคที่ฟ้าคะนองมากเป็นพิเศษ แต่พิสูจน์ว่าหลังจากที่ฝุ่นตลบหาย พายุสงบ ฟ้าสว่าง เสร็จแล้ว เรามองสิครับว่าเขายังยืนอยู่ที่เดิมหรือไม่ เขายังประพฤติตัวเหมือนที่เขาประกาศว่าจะประพฤติตัว ไม่ใช่เมื่อวานนี้ ไม่ใช่เมื่อคืนนี้ แต่เมื่อปีโน้น เมื่อตอนที่เขาหรือเธอยืนประกาศว่า เขาอาสาจะมาทำหน้าที่เป็นสื่อมวลชนที่ซื่อตรงต่อประชาชน ฉะนั้นผมคิดว่า ถ้าวันนี้เราเพียงแต่จำสิ่งที่ศรีบูรพาเขียนเป็นบทนำวันแรกของหนังสือพิมพ์ที่ประกาศว่าจะเป็นหนังสือพิมพ์เพื่อประชาชนและบอกว่าเวลาท้องฟ้าโปร่งใสสว่างทุกคนเห็นเรา นั่นไม่ใช่สิ่งท้าทาย แต่สิ่งที่ท้าทายที่สุดก็คือว่า เมื่อพายุคะนอง เมื่อผงคลีฟุ้งตลบไปในอากาศอย่างเช่นที่เราเผชิญอยู่ทุกวันนี้ในสังคมไทย แล้ววันหนึ่งฟ้าคะนองนี้จะสงบนะครับ แล้ววันหนึ่งฟ้าจะสว่างขึ้นหลังจากฟ้าคะนองหาย เมื่อฟ้าสว่างขึ้นแล้ว พวกเราทุกคนมองไปสิครับว่า เขาคนที่ประกาศอาสาเป็นสื่อมวลชนผู้รับผิดชอบ เป็นนักเขียนผู้รับผิดชอบ เขายังยืนอยู่ที่เดิมหรือเปล่า แล้วเขาจะยังยืนอยู่ที่นั่นต่อไปหรือเปล่า นี่คือสารที่ผมอยากจะส่งให้ทุกท่าน โดยเฉพาะวันนี้ได้รับคำถามจากนักข่าวรุ่นใหม่ๆ ว่า มีอะไรจะฝากถึงนักข่าว คนสื่อข่าวรุ่นใหม่หรือไม่ รุ่นก่อนเราได้ต่อสู้มาขนาดไหน รุ่นศรีบูรพาได้ต่อสู้เพื่อปูทางให้กับนักหนังสือพิมพ์ในยุคก่อนผมยุคนี้ได้เห็นถึงแสงสว่างและหลักยึดขนาดไหน ผมเชื่อว่ายุคต่อไปและทีกำลังเห็นอยู่ก็จะได้บทเรียนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวันนี้ก็อย่าได้ตกใจ อย่าแปลกใจ อย่าท้อใจ อย่าฝ่อ และอย่าตกหลุมพรางของนักการเมืองผู้มีผลประโยชน์ที่จะพยายามทำทุกวิถีทางที่พึงจะมีได้ในการที่จะดึงให้เราเข้าไปอยู่ในศึกสงครามนั้น สื่อมวลชนวันนี้ควรจะถอยออกมาหลายก้าว เพื่อให้ฝุ่นที่ตลบนั้นอยู่ไกลจากตัวเรา เพื่อให้สายตาเราชัดและสว่างเราจะได้สามารถเห่าให้เจ้าของประเทศได้ยินชัดขึ้น ด้วยเสียงที่มั่นคงต่อเนื่องยาวนานมากยิ่งขึ้น ทุกวันนี้คนข่าวของเราตกเป็นเหยื่อของการทำศึกสงครามการแย่งพื้นที่ข่าวโดยนักการเมืองเท่านั้น 80 % ของหน้าหนังสือพิมพ์ของเวลาโทรทัศน์และสถานีวิทยุนั้น ถูกยึดครองโดยนักการเมืองที่รู้ว่า หมาเฝ้าบ้านที่มาทำงานนั้นส่วนใหญ่ยังเป็นหมาเฝ้าบ้านหน้าใหม่ฝึกฝนไม่พอ เห่าง่าย เห็นใบไม้ไหวก็เห่าแล้ว บางตัวโยนชิ้นเนื้อให้ก็หยุดเห่าแล้ว ฉะนั้นเขาสามารถยึดพื้นที่ข่าวโดยใช้วิธีการต่างๆ เพื่อจะหลอกล่อคนข่าวในยุคสมัยนี้ แต่ผมก็ยังดีใจครับว่า นักข่าวจำนวนไม่น้อยพูดแสดงความคิดเห็นในสื่อจำนวนไม่น้อยเป็นหมาเฝ้าบ้านที่ได้ฝึกปรือมาอย่างดีและรู้ทัน ไม่ตกหลุมพรางง่ายๆ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ยังเข้มข้นอยู่ในสื่อหนังสือพิมพ์ทุกวันนี้ ในจอทีวี โทรทัศน์อาจจะยังเข้มข้นไม่เท่าด้วยเหตุผลและข้อจำกัดบางประการที่เราก็รู้ดีอยู่ แต่ผมก็ยังมีความมั่นใจและภูมิใจในสื่อสิ่งพิมพ์ที่ได้ต่อสู้มาตั้งแต่ยุคสมัยของศรีบูรพามาจนถึงทุกวันนี้ว่ายังเป็นหมาเฝ้าบ้านที่มีคุณภาพ เห่าอย่างมีคุณภาพ เลือกเห่าเฉพาะเมื่อเห็นโจรเข้ามาใกล้บ้านเราเทท่านั้น ถ้ากลิ่นดี กลิ่นถูกต้องหมาไม่เห่าครับ ฉะนั้น ผมคิดว่า เมื่อสื่อมวลชนสำนึกถึงจิตวิญญาณของศรีบูรพาที่ว่าเราต้องผ่านการทดสอบ ทุกคนที่อาสามาเป็นสื่อ ต้องยอมผ่านการทดสอบว่ามันไม่ได้พิสูจน์ตอนฟ้าสว่างแสงแดดจ้า มันพิสูจน์ตอนที่มีพายุหนักพัดเข้ามากระหน่ำอย่างรุนแรงมันผ่านไปแน่ครับ แต่ระวังอย่าให้พายุนี้ทำลายเรา จิตวิญญาณที่ต้องมั่นคงต้องรู้ว่าพายุมาเราต้องทำหน้าที่ของเราอย่างซื่อสัตย์ เชื่อผมเถอะครับ สื่อมวลชนยุคศรีบูรพาก็ผ่านการคุกคามขู่เข็ญ ทำร้ายร่างกายทุกอย่าง สื่อมวลชนรุ่นต่อมาจนกระทั่งถึงรุ่นผมก็ได้ผ่านการถูกคุกคามขู่เข็ญเลวร้ายที่สุดที่บางครั้งเราก็คิดว่า เอ๊ะ เราจะรอดไปไหมนี่ แต่เราก็รู้ว่าถ้าเราจะอยู่ และรอดไปด้วยจิตวิญญาณที่เราสามารถตอบคำถามคนยุคต่อไปได้ว่า เราอยู่ที่นั่น และเราไม่ยอมแพ้ และเราไม่กลัวพายุ และเรารู้ว่าเมื่อพายุผ่านไป วันนั้น เราจะสามารถตอบคนทุกคนเมื่อท้องฟ้าสว่างแล้วเราก็บอกว่า เมื่อวานเรายืนอยู่ตรงนี้ วันนี้เราก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ และพรุ่งนี้เราก็จะยังยืนอยู่ตรงนี้ ขอบคุณครับ

จนเธอเผยใจจริงคือสิ่งใด

Mon, 19 May 2008 18:21:34 GMT

ไม่ง่ายนัก
หากเธอจะรู้จักรักซะบ้าง
ไม่ง่ายหรอกถ้าเธอหลอกตัวเองพลาง
ทิ้งหัวใจอยู่ระหว่างเหวกับฟ้า

ไม่ยากนัก
หากเธอไม่เห็นใจใครไร้ค่า
ไม่ยากเกินฝันจะด้นระคนศรัทธา
ไม่ไกลเลยเหวกับฟ้า...ปลากับนก

ไม่มากนะ
เพียงเธอใช้อิสระแห่งโผผก
กรีดปีกบินบินไปจนลมวก
เพียงหัวใจแห่งวิหคไม่มากเลย

ไม่ง่ายแต่ไม่ยาก
เธอหาญหากก้าวออกมาอย่างชาเฉย
ค่อยค่อยเหินจนเธอคุ้นจนเธอเคย
จนเธอเผยใจจริงคือสิ่งใด

แด่...

กระต่ายน้อยทุกตัวในโลกใบนี้ที่แสวงหาหนทางสู่ดวงเดือน

กระท่อมดักฝัน

วิสาขราตรี มูสิกศก

กาลแห่งพระศาสนาล่วงแล้ว ๒๕๕๑ พระวรรษา

แจวเรือไปรับซื้อความหมาย

Sat, 19 Apr 2008 10:44:53 GMT

ในวันที่ฝนทุ่มตัวลงมา

จนใบหน้าที่แหงนขึ้นมองฟ้าเขียวช้ำ

จากโมเมนตัมของสิ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นความกรุณาจากเบื้องบน

ฉันยังคงทนต่อไป

ก้มหน้าแจวเรือต่อไปโดยไร้เข็มทิศ

-ใช่สิ-

คนแจวเรือที่ไหนเขาพกเข็มทิศกัน

จริงอยู่-แต่ฉันเคยพก

และตอนนี้มันได้แตกทำลายไปแล้ว

เพราะถูกเหยียบย่ำ

โอ ความรู้สึกอันบริสุทธิ์ของคนแจวเรือผู้แสนซื่อ

ความรู้สึกที่ผู้ใหญ่ใจร้าย

ฉกชิงลูกโป่งสีแดงไปจากมือเท่าฝาหอย

เมื่อความบอบบางถูกเขย่า

ความแหลกร้าวย่อมเกิดขึ้นในหัวใจของปุถุชน

สิ่งที่หลงเหลืออยู่จึงเป็นความหมาย

ที่ไร้ความหมาย

ความรู้สึก

ที่ปราศจากความรู้สึก

ชีวิต

ที่ปราศจากชีวิต

และความสว่าง

ซึ่งถูกความมืดมิดขับไล่ออกไปแล้ว

จากหัวใจคนแจวเรือวัยละอ่อน

ฉันจะพายต่อไป แม้ไร้ทิศทาง

ฉันคือคนแจวเรือรับจ้าง

ซื้อความหมายเก่ามาไว้

ในเรือที่มีความหมาย

อันปราศจากความหมายไปแล้ว

กระหน่ำลงมาอีกสิฝน

ตอนนี้ทุกแห่งหนคือเปลวแดด

และคลื่นความร้อนที่แผดเผา

ฉันจะพายเรือเหนือความระอุนี้ไป

รับซื้อความหมายที่ฉันรอ

กลิ่นข้าวจรุงข้าม...เวลา

Wed, 19 Mar 2008 05:46:55 GMT

เห็นแล้ว*นึกถึงสมัยเด็กๆ ผมเลือดกำเดาไหลบ่อย
มีชาวบ้านเอาต้นข้าวที่เพิ่งเกี่ยวเสร็จใหม่ๆ มาให้ต้มเอาน้ำดื่มกิน
กลิ่นจรุงมาก
อยู่มาวันหนึ่งในอีกสิบกว่าปีต่อมาก็ได้เห็นชาเขียวยี่ห้อหนึ่งทำรสข้าวบาร์เลย์
ถึงจะไม่ใช่ข้าวชนิดเดียวกันเพราะของเราเป็นต้นข้าวเหนียว
แต่กลิ่นในอดีตที่เราเคยคุ้นนั้นจรุงกว่ามาก เพราะ
"เหล้ายิ่งบ่มนานยิ่งเป็นเหล้าชั้นเลิศ
เช่นเดียวกับความทรงจำและความใฝ่ฝันอันแสนงาม"

-----------------------------------

*หมายเหตุ: ภาพนี้ถือวิสาสะฉกฉวยมาจากไฮไฟว์ของอาจารย์สุดแดน (หวังว่าอาจารย์จะไม่เฆี่ยนตีผมด้วยแส้หางกระเบนนะคร้าบ อิอิ)

บางบทจาก..."เจียระไนแก้วมณีแห่งชีวิต"

Sat, 15 Mar 2008 14:28:43 GMT

เกิดมาเพื่อจ่ายหนี้ ธรณี

ค้างค่าโพธิสัตว์ศรี ส่วยแก้ว

อุปการซึ่งโลกมี แด่มนุษย์ นั้นนา

คืนค่าสังคมแล้ว พร่างแพร้วมณีศิลป์

อังคาร กัลยาณพงศ์

ป.ล. ขอน้อมจิตคารวะชายผู้หนึ่งซึ่งอุทิศตนตรัสรู้อยู่ ณ โพธิบัลลังก์ แลเผยแผ่มธุรทัศนรัศมีให้แก่กวีผู้หนึ่งที่ได้ตรึงโลกไว้ด้วยความหอมแห่งโลกวรรณศิลป์

Without You...

Sat, 01 Mar 2008 09:23:28 GMT

Without you,

Winter would hold no Spring!

Unforgetable Scenes ฉบับเรียกน้ำย่อย...

Wed, 23 Jan 2008 16:58:59 GMT

เด็กหญิงเทินข้าวเกรียบว่าวยิ้มแฉ่งเหนือวัดพนม

กุฏิพระสงฆ์วัดอุณฺณาโลม

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกรุงพนมเปญ

พระบรมมหาราชวัง

nightlife

รอชมคำบรรยายอย่างพิสดารกันต่อไปนะครับท่านผู้อ่าน...

หลับตาทำไม

Fri, 11 Jan 2008 18:32:20 GMT

ก่อนที่จะไปอ่านงานเขียนลูกๆ จากการเดินทางที่ผมเคยเกริ่นนำไว้

อยากให้ใครที่ผ่านไปผ่านมาได้อ่านข้อความนี้จังเลย

ผมตัดตอนมาจากบทที่ชื่อว่า "หลับตาทำไม" ในหนังสือ "ทำไม" ของ ท่านชยสาโรภิกขุ

ท่านวิสัชนาไว้อย่างน่าคิด...

"ผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา

เชื่อว่าชีวิตจะดีงามมีค่า

ก็ด้วยการศึกษา

ต้องมุ่งมั่นพัฒนาชีวิตในทุกๆ ด้าน

ด้านพฤติกรรม

และด้านปัญญา

ท่านจึงให้เราแบ่งเวลาในแต่ละวัน

ให้นั่งหลับตานอกบ้าง

เพื่อให้ลืมตาใน

คือตาที่เห็นทาง

ไปสู่ความเป็นอิสระอย่างแท้จริง"

ขึ้นอีสานเหนือ...ล่องอีสานใต้-ไปเข้าห้องน้ำศิลปิน-ยลยินละครสังข์ทอง

Mon, 31 Dec 2007 17:01:23 GMT

ก่อนจะขึ้นสู่เรื่องราวของปีใหม่กระผมขอเกริ่นถึงเหตุการณ์ช่วงท้ายปีคันสะเล็กสะน้อยนะครับ

เรื่องแรก เมื่อวันที่ 23-27 ได้ไปตะลุยอีสานมาอย่างหนักจนกระทั่งไข้ขึ้นในคืนก่อนจะกลับ การเดินทางครั้งนี้ได้เก็บเกี่ยวอะไรมากมายทีเดียว นับเป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่าอันหามิได้จากห้องเรียนมานุษยวิทยาสำนักท่าพระจันทร์ ขอแย้บเรียกน้ำย่อยว่าการเดินทางครั้งนี้ทำให้ผมนึกถึงคำพูดของ อ.ล้อม เพ็งแก้ว ที่กล่าวว่า “ถ้าอยากได้ความรู้ให้เข้าสู่ชาวบ้าน ถ้าอยากได้ปริญญาให้ไปมหาวิทยาลัย ถ้าอยากได้ทั้งความรู้และปริญญาต้องไปหาทั้งชาวบ้านและมหาวิทยาลัย” อย่างไรก็ตามประสบการณ์ดีๆ ในครั้งนี้จะเกิดขึ้นมิได้เลยหากมิได้รับการชักชวนจาก อ.ชนัญ วงศ์วิภาค นักมานุษยวิทยาอาวุโสท่านหนึ่งที่ได้ให้โอกาส มอบความรู้ระหว่างทาง และชี้ประเด็นในการศึกษาตามพงหญ้า หนองน้ำ และส่ำสัตว์ รวมไปถึงนาฏกรรมแห่งชีวิตของผู้คนที่เราไปพบปะพูดคุย ทำให้ได้เห็น “วิธีการนำความรู้ไปใช้” เพื่อเก็บเกี่ยวความรู้ใหม่ๆ เข้ามา เอาล่ะสำหรับส่วนแรกนี้ขอจบไว้เพียงเท่านี้ก่อนเพราะบล็อกหัวข้อถัดๆ ไปจากนี้จะขีดๆ เขียนๆ สิ่งที่ได้มาจากการเดินทางมาให้ได้อ่านกัน

อีกเรื่องหนึ่งเป็นความบังเอิญที่น้าสะใภ้ไปดูหมอ แล้วหมอทักว่าลูกชายคนโตของเขาต้องไปไหว้พระแก้วมรกตและศาลหลักเมือง เพราะว่าพื้นดวงพัวพันกับชะตาบ้านเมืองเลยต้องไหว้อะไรใหญ่ๆ นี่ดีนะที่แม่ผมไม่ไปดูหมอบ้างไม่งั้นเผลอๆ หมออาจจะทักให้ไปไหว้สโตนเฮนจ์ที่อังกฤษก็ได้ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีเหมือนกันจะได้ไปเยือนดินแดนพระอาทิตย์ไม่ตกดินกันสักที ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การพาน้องชายสองคนไปไหว้พระหรอก แต่อยู่ที่ว่าน้าสะใภ้ให้พาลูกแกไปไหว้วันที่ 31 ธันวา เนี่ยสิ โอ้โหพระเจ้าช่วยกล้วยทอด คนเป็นหนอนชาเขียวยุ้บยั้บ ทั้งฝรั่ง ญี่ปุ่น วัยรุ่น เจ๊กนานาชาติมากันหมด เป็นวัดที่วุ่นวายที่สุดตั้งแต่เคยพบเจอ วิธีการขึ้นไปไหว้พระแก้วมรกตคือการ “ไหลขึ้น” และ “ไหลลง” พระอุโบสถ นี่ยังสงสัยอยู่เลยว่าจะได้บุญหรือเปล่าเพราะว่าแอบบ่นในใจอยู่ตลอดเลยว่าทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยฮึ อย่างไรก็ดีสิ่งที่เราประทับใจกลับไม่ได้อยู่ในวัดพระแก้วแต่อยู่ที่วังท่าพระซึ่งพวกเราแวะมาเข้าห้องน้ำกัน

ปกติแล้วขอบอกพ่อแม่พี่น้องไว้ตรงนี้ ห้องน้ำในวังท่าพระที่กระผมเคยเข้ามาและประทับใจที่สุดคือห้องน้ำชั้นสามของคณะโบราณคดีเพราะมันให้บรรยากาศขลังศักดิ์สิทธิ์และดูมีมหิทธิฤทธิ์มากมาย อันดับสองได้แก่ห้องน้ำตรงสนามเปตองใกล้คณะสถาปัตย์ตรงนี้เราจะได้พบบรรยากาศของการนั่งคุยแบบเป็นกันเอง หรือมีเด็กมานั่งสเก็ตช์ภาพ ห้องน้ำบริเวณนี้จะค่อนข้างเงียบสงบ ส่วนห้องน้ำที่สุดท้ายซึ่งผมไม่แนะนำคือห้องน้ำใกล้ๆ สวนแก้วตรงนี้จะมีคนร้อยแปดเข้ามาใช้ทำให้มันเละ และดูวุ่นวายตลอดเวลา อย่างไรเสียขึ้นชื่อว่าห้องน้ำศิลปินมันต้องมีของดีบ้างสิน่า

ของดีที่ว่ามิใช่อย่างที่ผู้อ่านกำลังนึกคิดกันไปต่างๆ นานาแต่เป็นข้อความต่างๆ ที่ขีดเขียนลงบนผนังห้องน้ำ (ถึงผมจะไม่ได้สนับสนุนแต่ผมก็ไม่ได้ต่อต้าน...เอ๊ะยังไง) เอาน่า ไหนๆ มันก็ห้องน้ำศิลปินไง ให้อภัยเขาเถอะ ครั้งหนึ่งก่อนที่ห้องน้ำตรงสวนแก้วจะถูกปรับปรุง ผมจำข้อความติดตาแถวโถฉี่เป็นตัวหนังสือใหญ่โตพอสมควรความว่า ‘With no money, Art still there’ ผมคิดว่าเด็กที่เรียนจารึกศึกษาของคณะโบราณคดีควรจะมาสนใจข้อความทำนองนี้ในเขตการศึกษาของตนบ้าง มิใช้มัวแต่ไปดูจารึกหินทราย แกรนิต ชนวนอะไรต่างๆ นานา เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นเสมือนจารึกที่อยู่ใกล้ตัวและบางครั้งก็ได้ให้คมความคิดต่อผู้ที่ผ่านไปผ่านมาได้ไม่น้อย

ส่วนวันนี้ข้อความที่ผมไปเจอในห้องน้ำตรงสนามเปตองแล้วชอบใจมากคือเป็นข้อความที่ดูเหมือนจะเป็นการโต้กันของคนสองคน ข้อความแรกเขียนว่า “จะเก่งอย่างไรก็ตายอยู่ดี” ข้อความนี้ดูจะทำให้ผู้อ่านปลงกับชีวิตมากพอดูทีเดียว แต่เมื่อหันไปมองอีกฟากหนึ่งแล้วพบว่า “ตายไม่กลัว กลัวเกิด” จะบังเกิดความซึ้งซ่านและสงบเย็นเยือกภายในห้องน้ำหลังน้อยตรงนั้น สิ่งเหล่านี้แม้จะดูสกปรกเลอะเทอะในสายตาของใครหลายคน แต่ก็เป็นขุมทรัพย์ทางปัญญาที่ควรค่าแก่การเก็บเกี่ยว ท่านอังคารเคยกล่าวว่าสิ่งรอบตัวมีปรัชญาความคิดแม้ตั๊กแตนตัวนิดก็สอนเรา เช่นเดียวกับครูเล็ก ภัทราวดีที่เคยเล่าว่าท่าเต้นหลายท่าของแกมาจากต้นไม้ใหญ่เวลาที่ถูกพายุพัด หเราลองสังเกตดูจะรู้ซึ้งถึงความงามในท่วงท่าของมัน

อีกที่หนึ่งก่อนที่เราจะเดินทางกลับคือศาลหลักเมืองซึ่งอีกเช่นกัน เรามิได้ประทับใจการไปยื้อยุดเพื่อจะผูกเสาว่าของใครจะผูกได้สูงกว่ากัน แต่ที่เราชอบดูคือละครแก้บนคณะนี้เป็น “คณะลครหญิงล้วน” ซึ่งไม่ได้รำและร้องเฉยๆ แต่เล่นเป็นเรื่องราวด้วย และเรื่องที่เขาเล่นคือเรื่อง “สังข์ทอง” ถึงแม้ว่าช่วงที่ไปยืนดูจะเป็นช่วงสั้นๆ แต่รู้สึกอิ่มเอมจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงรุ่นเล็กกลางใหญ่ล้วนแต่ร้องด้วยความทุ่มเท เพลงไทยหลายๆ เพลงที่นักแสดงร้องคือเพลงที่คุ้นเคยเมื่อครั้งที่ผมไปนั่งต่อเพลงกับครูสุดจิตต์ ดุริยะประณีต จุดนี้นอกจากจะชวนให้คิดถึงครูขึ้นมาแล้วยังทำให้เราไปบอกผู้ชมแถวนั้นได้ว่านี่ไม่ใช่ลิเกทั่วไปนะ แต่เป็นละครนอกที่พิเศษตรงหญิงล้วนเป็นผู้แสดงและร้องเอง ต่างจากละครนอกของกรมศิลปากรซึ่งใช้ชายล้วนแสดงและมีนักร้องประกอบการแสดง

ก่อนจะกลับจับความได้ว่าพระสังข์เผลอผล็อยหลับไปทำให้นางรจนาหายไปไหนไม่รู้ จึงเป็นภารกิจที่พระเอกจะต้องตามหาคนรัก สำหรับทุกคนที่เข้ามาอ่านแล้วยังหาไม่เจอหรือไล่ล่ามานานแล้วยังไม่พบ ปีใหม่นี้ขอให้ได้พบพานกันทุกคนนะรวมทั้งตัวผู้เขียนด้วย ซึ่งปกติไม่ค่อยได้ไปตามไล่ล่าหรอก มัวแต่ร้อยมาลัยกรองดอกไม้อยู่ ไม่เห็นมีใครมาเสี่ยงสักที ขอปีนี้ทุกคนจงประสบโชคดีมีชัยด้วยเทอญ เตร๊ง เตรง เตร่ง เตร๊ง เตรง เตร่ง เตร๊ง เตรง เตร่ง...

ถ้าฉันเป็นใบไม้

Fri, 28 Dec 2007 18:27:27 GMT

วันเนาว์ ยูเด็น

ถ้าฉันเป็นใบไม้ใบร่วงหล่น

ไม่อยากซบกลบตนอยู่บนหญ้า

อยากลอยล่องท่องไหลในธารา

ย่อมดีกว่าร่วงหล่นบนพื้นดิน

เพื่อผุพับยับยุ่ยเป็นผุยผง

ต้องเคว้งคว้างกลางดงกลางพงหิน

ถูกเหยียบย่ำต่ำต้อยพร้อยราคิน

ถมชีวินตรงนั้นทุกวันไป

ถ้าฉันเป็นใบไม้ในสายน้ำ

ลอยดื่มด่ำล่องสนานกลางธารใส

แวะทักทายทรายหินท่องถิ่นไพร

แย้มยิ้มให้หลืบผาสง่าชัน

แวะเวียนวนจนไหลไปเลื่อนล่อง

ชีวิตท่องธารใสไปดั่งฝัน

ช้าช้าบ้างบางคราต้องฝ่าฟัน

เพื่อยืดวันย่อยยับลงกับดิน

ซบซอกผาถาโยนโจนตามน้ำ

ชุบชีพฉ่ำก่อนรุดไปสุดสิ้น

ถึงแน่ใจไม่นานลาญชีวิน

ยังได้ยินได้พบประสบการณ์

ละลายไปกับทะเล

Fri, 28 Dec 2007 14:49:47 GMT

เคยสงสัย

ไยเหงื่อไคลจึงเค็ม

มีสิ่งใดเชื่อมโยงกันไหม

ระหว่างเหงื่อไคลกับทะเล

ถ้าเช่นนั้น

เมื่อเราร้องไห้

คือเงาเสียงคลื่นครืนโศกไหว

จากแดนไกลหรือไม่หนอ

เพราะน้ำตาก็เค็ม

คนลาวเรียกน้ำชนิดหนึ่งที่ใส่เข้าไป

ในร่างกายยามที่เราล้มป่วย

ว่าน้ำทะเล

แทนที่

จะอิดออดเรียกอย่างไทยว่าน้ำเกลือ

เพราะท้ายที่สุดเราจะถูกลอยไปในทะเล...

เหมือนที่โจอี้บอยเคยขู่เราอยู่บ่อยๆ

เพราะสุดท้ายเราจะกลายเป็นผุยผง

ที่จ่อมจมและละลายไปกับทะเล

茉莉花 Molihua

Wed, 19 Dec 2007 18:08:26 GMT

When I was a second-year-undergraduate student, I was taught this song from my Chinese teacher. At that time, I did not appreciate the song anyway. But a few years later, I had the opportunity to watch its solo symphony orchestra in CCTV, the best known China's television. It was sung by one of the greatest female singer of China-Song Zuying, her talent voice and the magic touch fascinated me to sit down in front of television as if I were nearly the stage of the grand theatre in Vienna.

Molihua (茉莉花), the name of this song, means 'jasmine' which symbolizes elegance, fragrance, purity, and love in classical Chinese. Even though it is a folk song of an ethnic group, it is widely known as the most popular song Chinese children love to sing and teacher also love to teach.

As an ethnic girl, Song Zuying give us the great performance with her interpretation and her 'native' point of view. So I found that not only hard work, dedication, and unbelievable talent which lift her up to this standard but also her elegance, fragrance, purity, and love that make her fascinating like a Molihua.

Let you see her blossom now...

(available on 'YOUTUBE')

　　
好一朵   茉   莉   花

What a beautiful jasmine flower
　
　
好一朵   茉   莉   花

What a beautiful jasmine flower
　

满    园   花    草

The entire garden blooming
　

香      也   香    不过    它

is not as fragrant as she is
　

我   有   心采   一朵   戴

I think of plucking one blossom to keep by my side
　

又   怕看   花   的人儿骂

yet I'm afraid the one guarding her will berate me

　
好   一朵   茉   莉   花

What a beautiful jasmine flower
　
　
好   一朵    茉   莉   花

What a beautiful jasmine flower
　

茉   莉   花   开

When she blooms
　

雪   也白   不过它

the snow is not as white as she is
　

我有   心   采一朵   戴

I think of plucking one blossom to keep by my side
　

又   怕旁    人   笑    话

yet I'm afraid of teasing and mockery
　
　
好一朵   茉   莉   花

What a beautiful jasmine flower
　
　
好一朵   茉   莉   花

What a beautiful jasmine flower
　

满    园    花   开

The entire garden blooming
　

比也比不过它

cannot hold a candle to her
　

我有   心   采一朵    戴

I think of plucking one blossom to keep by my side
　

又   怕来   年    不发芽

yet I'm afraid she will not put out shoots the year after

Seminar Trip

Tue, 27 Nov 2007 16:31:34 GMT

During Nov.28-30 I will go for a seminar trip to Songkwae. There will be many academic sessions relevant to Sociology and Anthropology. It will be held at Naresuan University under the network project of Master's students in Sociology and Anthropology. Formerly it is set up to serve the specific objectives especially 'academic alliance' but I hope, in the future, we should try to do something valuable more than only a seminar which is useful among the network. I think, in case of a number of students gathering, we have got to make a major contribution to our society than ever. For example, we are able to group up then go to do activities with the school children in remote or nearby area where the seminar held that could help promote them to recognize and know how to preserve their natural and cultural resources in the present. By the way, this is somewhat a daydream 'Waiting for Godot' but I will try to raise this point when the seminar has been finished.

I heard there will be a 'survey trip' in Songkwae. To this activity, I wish it would be the 'fieldtrip' in the following occasion having the 'mission' as such.

I will pay respect to Phra Buddhajinaraja, one of the most beautiful Buddha image I have ever seen, for all of you if I have a chance.

That's What Friends are For

Sun, 18 Nov 2007 18:14:54 GMT

I knew this song from 'youtube' when I listened to Houston's works. (Dionne Warwick is Houston's sister so we can rather believe that she will be professional in singing) It is quite clear what and how it expresses, due to good intension the writer hope any people easily get it. This song was made up for supporting AIDS research as the main objective in order to prove that the HIV victims, idealistically, would not be neglected.

Dionne Warwick - That's What Friends are For

And I never thought I'd feel this way
And as far as I'm concerned
I'm glad I got the chance to say
That I do believe I love you

And if I should ever go away
Well, then close your eyes and try to feel
The way we do today
And then if you can remember

Keep smilin', keep shinin'
Knowin' you can always count on me, for sure
That's what friends are for
For good times and bad times
I'll be on your side forever more
That's what friends are for

Well, you came and opened me
And now there's so much more I see
And so by the way I thank you

Whoa, and then for the times when we're apart
Well, then close your eyes and know
These words are comin' from my heart
And then if you can remember, oh

Keep smiling, keep shining
Knowing you can always count on me, for sure
That's what friends are for
In good times, in bad times
I'll be on your side forever more
Oh, that's what friends are for

Whoa... oh... oh... keep smilin', keep shinin'
Knowin' you can always count on me, for sure
That's what friends are for
For good times and bad times
I'll be on your side forever more
That's what friends are for

Keep smilin', keep shinin'
Knowin' you can always count on me, oh, for sure
'Cause I tell you that's what friends are for
For good times and for bad times
I'll be on your side forever more
That's what friends are for (That's what friends are for)

On me, for sure
That's what friends are for
Keep smilin', keep shinin'

แด่ครูนพพร ประชากุล

Sat, 17 Nov 2007 17:58:11 GMT

ดั่งดวงแก้วตกต้อง   แผ่นผา
มวลวิหคนกกา       บอดใบ้
ยังแต่หมู่อักษรา      กล่อมโลก
รำงับความโหยไห้     โอดเอื้อนถวิลถึงฯ

แด่ครูนพพร
อิก